چند وقت قبل این جمله رو یه جایی خوندم:
" رويايي رو ببين كه مي خواهي ، جايي برو كه دوست
داري و چيزي باش كه آرزو داري. چون فقط يكبار به دنيا
مي آيي و بس ! "
اولین حسی که بعد از خوندن این جمله بهم دست داد قدر
دونستن لحظه لحظه ی زندگیم و لذت بردن از هر لحظه اش
بود( بدون زیر سوال بردن چیزی و رد کردن خط قرمزها).
این یه چیز همگانیه که ما گاهی مایوس و درمونده و خسته
می شیم و از پا می افتیم، اما اینکه این دوره ی رکود تا چه حد
طول بکشه مهمه، وقتی شکست خوردیم و نا امیدیم بهتره یه
نگاهی به گذشتمون بندازیم ... یاد لحظه هایی که خوب و لذت
بخش بودند، یاد موفقیتهایی که کسب کردیم و احساس سبکی
که اون لحظه ها داشتیم و دلمون می خواست از فرط شادی،
جیغ بکشیم، به یاد توانایی ها و استعدادهامون بیافتیم، قطعا
همه ی این یاد آوریها می تونه تلنگری باشه واسه ی یه حرکت
دوباره... مهم این نیست که در حرکت دوباره ی شما به طرف
هدفتون چه سرعتی دارید، شما اگه سواره نیستید حداقل دونده
باشید، اگه دونده هم نیستید ، آروم آروم حرکت کنید،حتی اگه
شده نیم خیز جلو برید، ولی حرکت کنید!
می دونم که شکست خوردن سخته، اما مهم اینه که وقتی زمین
می خوری،مو قع بلند شدن،از زمین چیزی برداری.
یکجا موندن و به امید رسیدن به هدف و موفقیت یک فکر
بیهودست...نذارید هیچ چیزی شما رو از مسیری که دارید طی
می کنید منحرف کنه و مزاحم شما بشه...
(نمی دونم این جمله ای رو که می خوام بگم درسته یا نه؟! من
اصلا قصد توضیح شخصیت خودم رو ندارم، چه لزومی داره
خواننده ها و دوستان من در این دنیای مجازی بدونن که مثلا
" ندا " چه اعتقادی یا رفتاری داره، اما اینهایی رو که می گم
واسه ی اینه که من تجربه شون کردم و برام مفید بودند و
دوست دارم از تجربه ای که دارم همه ی دوستان بهره ببرند.)
من همیشه این جمله ی حضرت علی (ع) رو به خاطرم
سپردم: در به کار بردن حواس پنجگانه خسیس باشید، هر
چیزی را نبینید و هر صدایی را گوش نکنید و...
البته عین حدیث را به خاطر ندارم، شخصا مدتهاست که این
مساله رو رعایت می کنم، چشمم رو از دیدن یکسری از
صحنه ها و گوشم رو از شنیدن حرفهای بی مورد و
صداهای مزاحم منع کردم و دریچه ی ذهنم رو به روی
یکسری افکار بیهوده و وقت گیر بستم. (اینطوری طی کردن
مسیر زندگی برام راحت تره)
بیایید: قدر لحظه های زندگی، قدر داشته ها و توانایی ها وحتی
قدر لحظه های در کنار هم بودن رو بیشتر بدونیم، و واقعا
درک کنیم که ما فقط یکبار به دنیا میاییم ، نه بیشتر!
پ.ن 1:خدایا آنچنان کن که هر جایی که نفرت است من عشق
باشم، و هر جا که یاس است من امید باشم.
پ.ن 2: یادمان باشد که غیر ممکن ، غیر ممکنه.
پ.ن 3 : ضمنا لبخند را هیچ گاه فراموش نکنیم.
/ دست نوشته ی: ندا /
*******************************
اگر " تبر باران" بگیرد...
برای علفهای هرز خواهد بود
نه نهال نو پای امید تو!!!
مطمئن باش.
/ میلاد تهرانی/